Հայաստանի «ամենաէժան» բնակարանները

Հայաստանում բնակչության գրեթե երկու երրորդը (ավելի ստույգ՝ 64%) ապրում է քաղաքներում, իսկ մեկ երրորդից ավելին (37%) ապրում է մայրաքաղաք Երևանում։ Հիշեցնենք, որ ավելի քան կես դար առաջ մայրաքաղաքը հատել է 1 միլիոն բնակչի հեղինակավոր մակարդակը։ Խորհրդային իշխանության տարիներին Երևանը դարձավ հանրապետության անվիճելի քաղաքական, տնտեսական, գիտական ​​և մշակութային կենտրոնը։ Սակայն նման կենտրոնացումը փոքր երկրում ուներ նաև իր բացասական կողմը։ Մասնավորապես, դա հանգեցրել է մայրաքաղաքի և մարզերի անհավասար զարգացմանը։ Պատկերավոր ասած՝ գավառը միշտ մնացել է մեր «մեգապոլիսի» ստվերում՝ շատ առումներով նկատելիորեն հետ մնալով դրանից։ Անցած տասնամյակների ընթացքում Երևանում բնակարանաշինությունը բառացիորեն վերափոխել է քաղաքը, հատկապես կենտրոնը։ Բայց այս առաջընթացը հանգեցրեց նաև անցանկալի հետևանքների։ Այսպիսով, Երևանում նկատելիորեն աճել է շենքերի խտությունը, ինչի արդյունքում քաղաքում առաջացել է խնդիրների մի ամբողջ շարք։ Մարզային քաղաքները կարծես թե նման խնդիրների չեն բախվում բնակարանաշինության «արագ տեմպերի» բացակայության պատճառով։ Ի դեպ, դատելով պաշտոնական վիճակագրության հրապարակումներից, վերջին քսան տարիների ընթացքում Հայաստանում բազմաբնակարան շենքերի թիվը նվազել է 3,1 հազար միավորով (կամ գրեթե 14%-ով)։ Թերևս որոշ շինություններ (օրինակ՝ բնակելի զորանոցներ), որոնք քանդվել են, դուրս են գրվել բնակարանային ֆոնդի պետական ​​հաշվառման ժամանակ։ Մայրաքաղաքում բազմաթիվ հին բազմաբնակարան շենքեր քանդվեցին՝ նոր շենքերի համար ճանապարհ բացելու համար (դասական օրինակ է Հյուսիսային պողոտան): Չի կարելի բացառել այս երեւույթի այլ, արդեն սուբյեկտիվ պատճառները։ Հանրապետությունում բնակարանների թիվը նույն ժամանակահատվածում աճել է 47,5 հազար միավորով (կամ 12%-ով)։ Դրան նպաստել է մայրաքաղաքում բազմաբնակարան շենքերի ակտիվ շինարարությունը։ Հաշվի առնենք, որ մասնավոր բնակարանների թվի աճ, վիճակագրական հաշվառման մեջ, հնարավոր է նաև հանրակացարանների սեփականաշնորհմամբ։ Ներկայումս երկրի բնակարանային ֆոնդը ներառում է 460,8 հազար բնակարան, որոնց կեսից ավելին գտնվում է մայրաքաղաքում։ Հոդվածն ամբողջությամբ՝  news.am