Ամանորյա շրջանը հասարակական ընկալման մեջ հաճախ ասոցացվում է ուրախության, հանգստի և դրական հույզերի հետ։ Սակայն իրական աշխատանքային միջավայրում շատ մասնագետների համար այդ անցումը դառնում է ներքին լարվածության, հոգնածության և երբեմն նույնիսկ մեղավորության աղբյուր։ Ինչո՞ւ է այդպես, և արդյոք սա նորմալ երևույթ է։
Աշխատանքային ռիթմի հոգեբանական իներցիան
Տարվա վերջը շատ կազմակերպությունների համար հաշվետվությունների, վերջնաժամկետների և բարձր պատասխանատվության շրջան է։ Մարդու նյարդային համակարգը հարմարվում է ինտենսիվ ռեժիմին՝ կենտրոնացվածություն, արագ արձագանք, վերահսկողություն։ Այդ վիճակից միանգամից «տոնական ռեժիմ» անցնելը հոգեբանորեն դժվար է․ ուղեղը չի վերակազմավորվում մեկ օրում։
Սոցիալական սպասումների ճնշումը
Տոների ընթացքում հաճախ ձևավորվում է չգրված կանոն․ «պետք է ուրախ լինել»։ Սոցցանցերը, գովազդը և անգամ աշխատանքային թիմի ներսում շփումները կարող են ուժեղացնել այդ սպասումը։ Արդյունքում մարդը կարող է զգալ, որ իր իրական հուզական վիճակը «անտեղի» է կամ «սխալ», ինչը խորացնում է ներքին լարվածությունը։
Աշխատանքի հետ չավարտված կապը
Շատ աշխատակիցներ նույնիսկ արձակուրդի ընթացքում շարունակում են մտքով մնալ աշխատանքում՝ չփակված հարցեր, առաջիկա պլաններ, սպասվող ծանրաբեռնվածություն։ Սա թույլ չի տալիս լիարժեք հանգստանալ և վայելել տոնական շրջանը։
Ինչ կարող են անել աշխատակիցներն ու կազմակերպությունները
-
Նորմալացնել չեզոք վիճակը – պարտադիր չէ տոնական էյֆորիա զգալ։
-
Կառուցվածքային անցում – աստիճանաբար նվազեցնել ծանրաբեռնվածությունը մինչև արձակուրդ։
-
Սահմանների հստակեցում – արձակուրդի ընթացքում հնարավորինս խուսափել աշխատանքային հաղորդակցությունից։
-
Կորպորատիվ աջակցության մշակույթ – HR հաղորդագրություններում ընդգծել, որ տարբեր հուզական վիճակներ ընդունելի են։
Տոները չեն պարտադրում դրական տրամադրություն։ Դրանք հնարավորություն են դանդաղեցնելու, վերականգնվելու և վերաիմաստավորելու անցած տարին։ Իսկ իսկական արդյունավետությունը սկսվում է այն պահից, երբ մարդը իրեն չի պարտադրում զգալ այն, ինչ իրականում չի զգում։
*հոդվածը պատրաստելիս օգտագործվել է նաև ԱԲ
