Աշխատասիրությու՞ն, թե՞ տաղանդ․ որն է հաջողության հասնելու ամենակարճ ճանապարհը

Տաղանդը օգնում է արագ աճել, բայց աշխատասիրությունն է ապահովում կայուն արդյունք։

Հաջողության թեման միշտ բաժանել է մարդկանց երկու ճամբարի․ մի մասը վստահ է, որ ամեն ինչ որոշվում է տաղանդով, մյուսները համոզված են, որ առանց աշխատասիրության նույնիսկ ամենամեծ ունակությունները կկորչեն։ Իրականում այս հարցը շատ ավելի բարդ է, քան առաջին հայացքից թվում է։

Տաղանդը կարելի է համարել արագ մեկնարկային առավելություն։ Այն հեշտացնում է ուսուցումը, արագացնում է առաջընթացը և թույլ է տալիս սկզբնական փուլում առանձնանալ մյուսներից։ Սակայն տաղանդը ինքնին արդյունք չէ․ այն միայն պոտենցիալ է։ Առանց ճիշտ ուղղորդման և հետևողական աշխատանքի՝ այն հաճախ մնում է չիրացված։

Աշխատասիրությունը գործում է որպես երկարաժամկետ մեխանիզմ։ Այն ստեղծում է հմտություններ, կարգապահություն, կայունություն և դիմացկունություն։ Մարդիկ, ովքեր չունեն արտահայտված տաղանդ, բայց աշխատում են համակարգված ու նպատակային, հաճախ հասնում են ավելի բարձր արդյունքների, քան տաղանդավոր, բայց անկանոն մարդիկ։

Հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ հաջողակ մարդկանց մեծ մասը ոչ թե գենետիկ առումով բացառիկ են, այլ նրանք, ովքեր կարողացել են երկար ժամանակ պահպանել կենտրոնացումը, սովորել սխալներից և չհրաժարվել դժվարությունների պահին։ Տաղանդը օգնում է արագ աճել, բայց աշխատասիրությունն է ապահովում կայուն արդյունք։

Ի վերջո, ամենակարճ ճանապարհը միշտ չէ, որ ամենաարագն է։ Տաղանդը կարող է կրճատել մեկնարկային փուլը, սակայն աշխատասիրությունն է, որը թույլ է տալիս պահպանել դիրքը, զարգանալ և վերածել հնարավորությունը իրական հաջողության։


*հոդվածը պատրաստելիս օգտագործվել է նաև ԱԲ